Het was een normale dinsdagavond. Al bijna vier jaar lang ga ik om deze tijd naar Rijnboulder om even aan de muren te hangen, ook wel boulderen genoemd. Boulderen is muurklimmen maar dan zonder touw. Klinkt eng hea? Valt mee. De muren zijn maximaal 4 a 5 meter hoog met hele dikke matten. Het is bij boulderen dan ook niet gebruikelijk dat je opeens van de muur valt. Hoewel ik één keer geblesseerd ben geraakt door uit te glijden waardoor mijn vinger uit de kom raakte, heeft het de afgelopen jaren geen problemen opgeleverd.

Je begrijpt mijn schrik dus wel toen ik van de muur naar beneden klom, omlaag keek, en zag dat mijn arm opgezwollen en blauw was. “Ik zal wel slecht hebben opgewarmd, en ik heb de laatste weken niet consistent geklommen,” dacht ik nog. Ik klom rustig verder, en mijn klimpartner wuifde het weg met de opmerking dat ik vandaag gewoon extra veel pump had. Maar toch bleef het knagen, en na een kwartiertje klimmen besloot ik te stoppen en naar huis te gaan.

De volgende dag was mijn arm nog steeds niet normaal; hij zag er nog blauw en dik uit. Omdat ik geen pijn voelde, maakte ik me er niet al te veel zorgen over, maar ik had geen idee wat het kon zijn. Uit nieuwsgierigheid besloot ik mijn symptomen in ChatGPT te typen en te vragen wat het zou kunnen zijn.

ChatGPT kwam meteen met een verontrustende suggestie: Venous Thoracic Outlet Syndrome / Deep Vein Thrombosis.

In eerste instantie nam ik het totaal niet serieus. Trombose? Op mijn leeftijd? Dacht het niet, stomme robot! Maar hoe ik mijn prompt ook veranderde, ik kreeg steeds dezelfde waarschuwing. Uiteindelijk besloot ik toch maar een afspraak te maken bij de huisarts.

Eenmaal bij de huisarts keek hij verward naar mijn arm. Hij drukte wat op mijn rug, mijn schouder en stelde vragen, maar kon geen duidelijke oorzaak vinden. “Waarschijnlijk een gescheurde spier,” zei hij, “waardoor het bloed naar beneden is gelopen.” Hij vroeg of ik zelf al had opgezocht wat het kon zijn.

Ik vertelde over mijn Google-resultaten en de trombose-diagnose van ChatGPT, maar gaf toe dat het me wat overdreven leek. Ook de huisarts zag trombose niet direct als oorzaak, maar stelde voor om het voor de zekerheid in het ziekenhuis te laten checken. Ik stemde in, en dezelfde middag kon ik al terecht.

In het ziekenhuis lag ik op mijn rug terwijl de arts een echo van mijn arm maakte. Hij volgde mijn arm rustig met de echo, maar bleef ineens hangen bij mijn hals. Ik zag hem slikken. Uh oh. “Ik heb slecht nieuws,” zei hij uiteindelijk. “Hier zit toch echt trombose,” en hij wees naar een plek in mijn hals. Dat had ik niet zien aankomen.

Ik mocht niet naar huis en moest in de wachtkamer wachten. Een uur later kwam een andere arts me halen en nam me mee naar haar kantoor. Ik kreeg uitleg over trombose, een compressie om mijn arm, bloedverdunners en een behandelplan: drie maanden bloedverdunners en zes onderzoeken naar de oorzaak. Geen typische donderdagavond.

De volgende dag belde de huisarts, geschrokken van de diagnose. Hij gaf toe dat hij me nooit had doorverwezen als ik niet zelf trombose had voorgesteld; hij had dit namelijk in zijn twintig jaar als huisarts nog nooit gezien.

Ik heb de cijfers ook opgezocht en per jaar komt dit in Nederland ook maar zo’n 130 keer voor. Had ik net zo goed een loterij lot kunnen kopen!

Moraal van het verhaal: zonder ChatGPT had het waarschijnlijk veel langer geduurd voordat ik hulp had gezocht en gekregen voor mijn arm. Hierdoor was de kans op een hartinfarct, herseninfarct of longembolie aanzienlijk groter geweest. Dus leg altijd je symptomen neer bij ChatGPT, voordat je naar de huisarts gaat. Voor je het weet, ben je één van die zeldzame gevallen die over het hoofd kan worden gezien.